Þínar fréttir, þín skoðun

Afleit stærðfræði

Höfundur: Vilborg Auður Ísleifsdóttir - doktor í sagnfræði
Flokkur: Saga, Stjórnmál, Uncategorized  

Fyrir nokkrum dögum birtist prófessor Hannes Hólmsteinn Gissurarson á skjánum í Kastljósi, bústinn og glaðbeittur. Hann var að kynna bók sína um hin nánu tengsl íslenskra sósíalista við Moskvu og honum var tíðrætt um Rússagullið, sem hann kvað hafa fjármagnað verkfall Dagsbrúnar í desember 1952. Prófessorinn bar saman mannvonsku nasista og kommúnista og sagði kommúnista hafa myrt 100 milljónir manna meðan nasistar hefðu einungis myrt 20 milljónir – hinir síðarnefndu þar með verið öllu skárri.

Þúsund ára ríki nasista stóð í 12. Á þessum tíma hrundu þeir af stað síðari heimstyrjöldinni. Í Þýskalandi hafa menn það fyrir satt að sú styrjöld hafi tortímt 50 milljónum manna, þótt sú talning geti aldrei orðið nákvæm. Miklu veldur sá er upphafinu veldur. Hvað hefði orðið, ef þetta ríki hefði staðið í 70 ár eins og Sovétríkin? Það hefði varla nokkur maður verið uppistandandi í Evrópu! Hérna gleymir prófessorinn tímafaktornum – hefði kannski átt að vanda sig betur.

Annars er lítið vit í þessum samanburði – „hann haltrar“ eins og sagt er á þýsku. Hann er svona álíka gáfulegur og að velta því fyrir sér, hvort betra hefði verið að deyja í Auschwitz eða í Stalíngrad. Slíkur samanburður má teljast móðgun við þá, sem týndu lífi í þessum hremmingum. Þetta voru „heimsins ráð, sem brugga vondir menn.“ Við Íslendingar megum kyngja klökkvanum út af Hruninu, en þó var það einungis bankakerfið, sem lenti í höndum loddara, lukkuriddara og þjófa en ekki allt ríkið í höndum glæpamanna, eins og Rússar og Þjóðverjar máttu upplifa og margir gjalda lífi við.

Þá er skynsamlegra að tala um Rússagullið. Það má furðu gegna, hversu gjafmildir Rússar voru við Dagsbrún á þessum árum, eins og þeir höfðu hlotið miklar búsifjar í síðari heimsstyrjöldinni. En ef Hannes hefur óyggjandi sannanir fyrir þessu, verðum við að horfast í augu við þær.

Hvað snerti verkfallið 1952 þá var Dagsbrún og öðrum verkalýðsfélögum nokkur vandi á höndum. 1950 fengu útgerðarmenn gengið fellt fyrirtækjum sínum til hagsbóta og síðan 98% af skuldum sínum niðurfelldar, en alþýða manna, (t.d. sjómenn., sem lagt höfði sig í lífsháska við að sigla með fisk til Bretlands öll stríðsárin) missti sparifé sitt. Ýmsir misstu fyrirtæki sín. Um þessa málavexti getur Hannes Hólmsteinn lesið í bók Njarðar P. Njarðvík, Spegill þjóðar. Þar fjallar Njörður einnig um hermangið, sem kallaði á spillingu, ójöfnuð og andstyggilega auðsöfnun þeirra, sem sátu við þá kjötkatla. Og svo má ekki gleyma Marshall-aðstoðinni. Þetta er líklega Kanagullið.

Það væri verðugt verkefni fyrir prófessorinn að taka sér fyrir hendur að skrifa sögu hermangsins og þeirra, sem þar koma við sögu. En hann verður að vanda sig, annars fær hann svartan blett á tunguna.

Opið bréf til þingmanna suðurkjördæmis eftir félagsfund Lögreglufélags Suðurnesja sem haldinn var þann 26. september 2011.

Höfundur: Stjórn Lögreglufélags Suðurnesja -
Flokkur: Uncategorized  

Þann 26. september 2011 var haldinn fjölmennur félagsfundur félagsmanna Lögreglufélags Suðurnesja. Tilefni fundarins var að fara yfir niðurstöðu gerðadóms vegna kjaradeilu lögreglumanna við ríkisvaldið sem var birt þann 23. september s.l.

Fram að þeim tíma höfðu lögreglumenn verið kjarasamningslausir í um 300 daga.

Þó svo að veik kjaraleg staða lögreglumanna gagnvart viðmiðunarstéttum, t.d. tollvörðum, sé viðurkennd í geinargerð gerðadóms er ákveðið að virða að vettugi fyrra gerðadómsfordæmi. Þessi niðurstaða er lögreglumönnum algjörlega óásættanleg og er með öllu óskiljanlegt að þessum viðmiðunarstéttum sé svo bersýnilega mismunað. Þar að auki voru lögreglumönnum sendar kaldar kveðjur í niðurstöðu gerðadóms þegar fulltrúi ríkisvaldsins í dómnum lét bóka á eftir sér að hann greiddi atkvæði með afstöðu formanns dómsins þegar áralöng venja er að sitja hjá, en með því sýndi fulltrúinn engan vilja til að komast að samkomulagi við lögreglumenn. Þar með voru lögreglumenn þvingaðir til að beygja sig undir niðurstöðuna og lúta henni hvort sem þeim líki betur eða verr.

Þó svo að það sé grundvallarréttur hverrar stéttar að sækja sér kjarabætur með verkafallsrétti að vopni njóta lögreglumenn ekki slíks réttar, m.a. vegna öryggissjónarmiða og eðli starfsins. Nú er svo komið að lögreglumenn upplifa að þeir eru á krossgötum þar sem þeim virðast vera allar bjargir bannaðar til að sækja sér löngu verðskuldaða kjaraleiðréttingu. Við slíkar aðstæður erum við hrædd um hvað geti gerst í kjölfarið.

Undanfarnar vikur hefur samtakamáttur lögreglumanna aldrei verið sterkari og ljóst er að þeir muni ekki taka óréttlátri niðurstöðu gerðadóms þegjandi.

Virðingarfyllst
Stjórn Lögreglufélags Suðurnesja

Um félagslíf og fleira í Menntaskólanum í Kópavogi

Höfundur: Aron Daði Þórisson - Nemandi við Menntaskólann í Kópavogi
Flokkur: Samfélagið, Skólamál, Uncategorized  

Nemendafélag Menntaskólans í Kópavogi hefur núna verið starfrækt í fjöldamörg ár, eða allt frá 1973 þegar skólinn var stofnaður.

Nemendafélagið hefur þurft að sæta þrengingar, bága vinnuaðstöðu, símaleysi, kennaraverkföll, byltingar og umturnanir á skólakerfinu og nemendaráð hefur staðist allar þessar raunir og gert ótrúlegustu hluti úr þessum og fleiri erfiðleikum þökk sé þrautseigju og dugnaði nemenda Menntaskólans í Kópavogi.

En nú stendur félagslíf skólans á hálum og þunnum ís. Nemendaráð skólans hefur staðnað í starfsháttum og er komið á hættulegt stig í þróunarsögu sinni.

Farið hefur verið frá lýðræðislegum háttum um opna nemendafundi þar sem allir fá tækifæri til að viðra skoðanir sínar og nú er svo statt að allar ákvarðanir eru teknar í gegnum formann nemendaráðs og flestir formenn nefnda innan ráðsins eru hræddir við að gera nokkurn skapaðan hlut án þess að hafa fengið leyfi og samþykki formannsins.

Barátta nemendafélags í skólamálum og umbótum kerfissins er horfin á braut vegna nemendaráðs sem að getur ekki séð neina aðra ábyrgð á sínum höndum en að sjá um böll.

Enda er það ástæðan fyrir að flestir eru þarna. Formannstaðan ásamt flestöllum nefndum var svo gott sem sjálfkjörin á seinasta skólaári þar sem að félagslegur áhugi nemenda á þessu dræma og innihaldslausa félagslífi skólans hefur aðeins farið minnkandi og minnkandi með árunum þar sem að engin stjórn hefur séð raunverulega ábyrgð nemendafélagsins í að skapa, mynda og halda á lofti skólaanda nemenda sem að á það svo til að týnast í áfangaskólum.

Nemendaráðið þetta ár sýndi merkilegan vilja á endurvakningu hefðanna með stórlegum endurbótum á félagslífi skólans en margt er enn ábótavant og þá hvað helst í stjórnarháttum stjórnarinnar sem að er stjórnuð af þéttum vinahóp með eftirfarandi afleiðingum:

Ég stofnaði persónulega síðu núna um daginn á félags- og samskiptavefnum facebook, sem bar nafnið MK Lífið, hún átti að vera vettvangur fyrir opna og gangrýna umræðu um félagslífið í skólanum, ásamt því að vera ein besta samtíma heimild nemenda um lífið í skólanum og tækifæri fyrir mig að auðga mannlífið í skólanum með hverju sem að ég fyndi á vegi mínum í skólanum, viðtöl, myndir, gamlar heimildir, sögur og annað efni sem mig langaði til þess að koma á framfæri.

Þessi síða sætti harðri gagnrýni frá nemendaráðinu sem að brást við á þann hátt, að átti að reka mig úr ljósmyndanefnd ef að ég birti myndir af félagslífinu inni á síðunni, ég mátti ekki undir neinum kringumstæðum nota nafnið MK. Nú stóð ég víst í beinni samkeppni við nmk.is og þar sem að þau höfðu eytt „morðfjár“ í að byggja upp þessa síðu var ég að eyðileggja allt sem þau höfðu unnið að, með því að stofna þessa facebook síðu.

Mér hafði verið hótað áður af formanni félagsins að ég yrði rekinn úr nemendaráði, en það var þá eftir að ég hafði verið eini ljósmyndarinn sem tók myndir á busaballi og ég hafði ekki tíma vegna, 5 daga vinnuhelgi og íbúðaflutninga til að setja myndirnar inná hörmulega webman kerfið sem NMK.is keyrir á.

Mér sárnaði þá og mér sárnaði núna.

Ég hafði stofnað fjölmiðil sem að ég vildi reka, en nemendafélagið vildi ekki sjá neinn annan en sinn eigin, þar sem Formaður fór með allt vald um innihald.

Ég taldi ekki vera spillingu innan félagsins, en mér höfðu borist margar fyrirspurnir um réttmæti þess að þegar nemendafélagið hafði ekki efni á að gera nemendaskirteini eða efni á ostum á ostakvöld, afhverju það hefði efni á Hummer Limo fyrir sig á busuninni og afhverju nemendafélagið væri að panta mat fyrir sig á fundum á kostnað nemendanna.

Ég bað um að fá að sjá fjárlög Nemendafélagsins. Það sætti enn harðari gagnrýni en ég hafði gert mér grein fyrir að það myndi gera, ég var sakaður um vantraust á nemendafélaginu, ásamt því að vera að ásaka þau um spillingu, mér var sagt að ég gæti bara fengið þennan 2000 kall til baka ef að mér væri svona annt um hann.

Umboðsmaður barna og talsmaður neytenda gáfu í ársbyrjun 2009 út leiðbeinandi reglur um neytendavernd barna. Þar er m.a. tekið fram í V. kafla um skóla og æskulýðsstarfssemi:

1. Framhaldsskólar

„Samningar sem að nemendafélag gerir til hagsbóta fyrir félagsmenn skulu vera gagnsæir og aðgengilegir nemendum…“

„Stjórnarmenn eða aðrir fulltrúar nemendafélaga mega ekki hagnast eða njóta nokkurra persónulegra hlunninda umfram aðra….“

Þessi vanþekking innan stjórnarinnar á stjórnarháttum nemendafélaga og algjört skeytingaleysi varðandi rétt og kröfur nemenda lýsti sér svo greinilega þegar Samband Íslenskra Framhaldsskólanema hélt aðalþing sitt um daginn þar sem meðlimir stjórnar NMK voru með öllu fjarverandi.

Þetta er sorglegur kafli í sögu nemendafélags með svo glæsta og virðingarverða fortíð, þar sem að lýðræðislegt nemendafélag hefur breyst í Alræðisstjórn líkt og var við lýði í kommúnistaríkjum hér áður fyrr, þar sem eini miðillinn var ríkis fjölmiðillin, allir voru jafnir nema sumir voru bara meira jafnari en aðrir og öll framþróun og umbætur að hálfu ríkissins var aðeins yfirborðsleg, á meðan þegnarnir fengu að gjalda fyrir það á silfurfati stjórnarinnar.

Ég vona að þessi grein vekji einhver nemendafélög, og þá sérstaklega mitt eigið til þess að stíga fram og taka sig á, spillt fólk er ekki slæmt fólk, það bara týnist í heimi sem því líkar alveg óhóflega vel við.