Þínar fréttir, þín skoðun

Fóstbræðrasaga hin nýja

Höfundur: Jón Baldvin Hannibalsson - Höfundur hefur starfað í ríkisstjórnum með bæði Ólafi Ragnari Grímssyni og Davíð Oddssyni.
Flokkur: Aðsendar greinar, Óflokkað, Stjórnmál  

NEI-sigurinn ógurlegi er fyrst og fremst sigur tveggja manna í íslenskri pólitík. Annar heitir Ólafur Ragnar Grímsson, en hinn heitir Davíð Oddsson.

Sá fyrrnefndi var einu sinni stuttlega formaður Alþýðubandalagsins, arftaka Kommúnistaflokks Íslands – in memoriam. Sá síðarnefndi var lengi vel formaður Sjálfstæðisflokksins, sem taldi sig löngum vera forystuflokk um vestræna samvinnu. Leitun mun vera að tveimur mönnum í landinu, sem fyrirlíta hvor annan jafn innilega.

Ólafur Ragnar stóð í ræðustól á Alþingi og sagði Davíð Oddsson haldinn „skítlegu eðli“. Þeir sem til þekkja segja, að álit Davíðs Oddssonar á núverandi forseta sé hreint út sagt ekki prenthæft. Nú hefur meiri hluti þjóðarinnar kjörið sér þessa tvo karaktera sem holdgervinga tilfinningalífs síns og leiðarljós út úr öngstræti hrunsins.

Vandinn er bara sá, að enginn veit, á hvaða leið fjandvinirnir eru.

Þeir málsaðilar, sem þjóðin kaus að setja ofan í við öðrum til viðvörunar, voru upp að telja: Alþingi, þingræðið, formenn stjórnarflokkanna, Steingrímur og Jóhanna, og nota bene – formaður Sjálfstæðisflokksins, sem settur var á skilorð fram að næsta landsfundi.

Niðurstaðan: Löskuð ríkisstjórn og farlama stjórnarandstaða. Stjórnlaust land. Það verður að framlengja gjörgæsluna hjá Alþjóðagjaldeyrissjóðnum og lengja í gjaldeyrishöftunum um ófyrirsjáanlega framtíð.

Klögumálin ganga á víxl

Aðalviðfangsefni stjórnvalda næstu misserin verður að standa í málaferlum.

Fyrst þarf að svara áminningarbréfi ESA um meint brot á EES-samningnum. Næst er að taka til varna frammi fyrir EFTA-dómstólnum. Að þeim dómi föllnum munu hefjast skaðabótamál fyrir hönd þeirra sparifjáreigenda í Bretlandi og Hollandi, sem íslenskir banksterar höfðu að féþúfu með vitund og leyfi íslenskra stjórnvalda.

Þetta mun taka upp meginið af þeirri orku, sem eftir er hjá örmagna stjórnmálamönnum, en skaffa fjölmiðlum og bloggurum næg umræðuefni í skammdeginu næstu vetur. Það sem er sérkennilegast vð þetta allt saman er, að í málflutningi sínum frammi fyrir dómstólum kemur það í hlut stjórnarinnar að tala máli stjórnarandstöðunnar, ef ég gef mér, að stjórnin hangi saman og lifi af, af því að það er enginn til að taka við af henni.

Ólafur Ragnar Grímsson hefur nú þegar setið 15 ár á Bessastöðum.

Framan af kom þessi fyrrverandi galeiðuþræll stjórnmálanna fólki spánskt fyrir sjónir á friðarstóli á Bessastöðum. Hann hafði af einhverjum ástæðum það orð á sér að vera pólitískur tækifærissinni, upptekinn af eigin persónu meira en góðu hófi gegndi. Árin sem hann var veislustjóri auðkýfinganna, sem voru að féfletta þjóðina, og flutti bullræður um rasíska yfirburði þeirra, sló mörgum manninum fyrir brjóst, ekki síst þeim, sem höfðu vænst annars af þessum fyrrverandi foringja vinstri manna.

Í staðinn fyrir þann alþýðlega virðuleik sem einkenndi húshaldið á Bessastöðum í tíð Eldjárns og Vigdísar, sýndist ýmsum sem hégómadýrð og uppskafning setti um of svip sinn á þann búrekstur í seinni tíð. Sumir voru farnir að tala í hálfum hljóðum um O.Grimsson & Moussaieff ehf. sem eitt af útrásarfyrirtækjunum með óljóst lögheimili.

Sómi Íslands?

Samanburðurinn við Vigdísi, fyrrverandi forseta, varð ÓRG æ óhagstæðari. Hún virtist eiga hollustu vinstra liðsins og kvenþjóðarinnar óbrigðula. Hún var tákn þjóðlegra gilda og íslenskrar menningar. Hún naut álits í útlöndum sem fyrsta konan til að ná kjöri þjóðhöfðingja í heiminum.

Nú hefur öllu þessu verið snúið á haus, eins og hendi væri veifað. Vigdísi varð það á að upplýsa, að hún hefði greitt atkvæði með samningaleiðinni um Icesave.

Hún réttlætti það með því, að það væri siðaðra manna háttur að semja um ágreiningsmál við nágranna sína, fremur en að standa í argaþrasi við þá alla daga frammi fyrir dómstólum. Hún hafði ekki fyrr sleppt orðinu en hún var fordæmd í einum kór af forsöngvurum nei-liðsins í netheimum; hún var úthrópuð sem forréttindakelling, sem væri gengin á mála hjá elítunni og orðin viðskila við þjóðarsálina.

Samkvæmt sömu heimildum er Ólafur Ragnar hins vegar tekinn við af Jóni Sigurðssyni (sem Danir héldu uppi á prófessorslaunum í áratugi sem leiðtoga sjálfstæðisbaráttu Íslendinga, af því að það var svo gott að semja við hann) – og er orðinn í lifanda lífi „sómi Íslands, sverð og skjöldur“. Þar með hefur Ólafur Ragnar þurrkað út fortíð sína sem meðreiðarsveinn og veislustjóri útrásarinnar og tryggt sér endurkjör sem forseti „for life“ að hætti kollega sinna í Afríku.

Fjandvinur Ólafs, Davíð, er líka á góðum vegi með að þurrka út fortíð sína sem höfuðpaur hrunsins.

Rannsóknarnefnd Alþingis komst sem kunnugt er að þeirri niðurstöðu, að Davíð hefði sem forsætisráðherra orðið á meiri háttar mistök og sem seðlabankastjóri hefði hann gert sig sekan um embættisvanrækslu, sem leiddi m.a. til gjaldþrots Seðlabankans í kjölfar hruns efnahagslífsins.

En nú hafa þessir fornu fjandvinir svarist í vanheilagt fóstbræðralag um að þurrka út þessa smánarlegu fortíð.

Ólafur Ragnar setti leikverkið á svið. Davíð skrifaði handritið: „Við borgum ekki, við borgum ekki…“, í anda Darios Fo, hins ítalska farsahöfundar, og leikstýrði því í kaupbæti.

Og má þá ekki mín elskulega þjóð prísa sig sæla, þegar þessir fornu féndur hafa nú strikað yfir fornar væringar og fallist í faðma hinna „sögulegu sátta?“

Það mun koma í ljós fyrr en flesta grunar.

Bessastaðablús

Höfundur: Jón Baldvin Hannibalsson - (var eitt sinn í stjórnarskránefnd með Ólafi Ragnari Grímssyni)
Flokkur: Aðsendar greinar  

Ef sú ákvörðun forseta Íslands, að vísa Icesave 3 í þjóðaratkvæði, er látin standa óhögguð, getur forsetinn, hver sem hann er, framvegis tekið hvaða þingmál sem er úr höndum Alþingis og vísað því í þjóðaratkvæði.

Fyrir því væru engin takmörk. Um það gilda þá engar reglur. Geðþótti eins manns ræður. Ætlar þjóð, sem á hátíðarstundum stærir sig af Alþingi – elsta þjóðþingi í heimi – að sætta sig við svona skrípamynd af réttarríki?

Röksemdirnar sem Ólafur Ragnar Grímsson bar fyrir sig til að réttlæta ákvörðun sína, fá ekki staðist gagnrýna skoðun, eins og hér verður sýnt fram á.

(1) Löggjafarvaldið er hjá þjóðinni, segir hann: Skv. bráðabirgðastjórnarskránni, sem við búum enn við vegna vanrækslu Alþingis, er löggjafarvaldið hjá Alþingi og forseta. Undirskrift forsetans þarf til þess að lagafrumvörp frá Alþingi öðlist gildi. Skv. stjórnarskránni er forseti ábyrgðarlaus af stjórnarathöfnum, og lætur því ráðherra annast þær, eins og það er látið heita. Málskotsréttur forsetans er frávik – undantekning – frá þessari meginreglu – þingræðisreglunni – sem sjálf stjórnskipunin hvílir á. Um beitingu málskotsréttarins skortir hins vegar reglur. Um það getur Alþingi bara sjálfu sér um kennt.

(2) Af því að Icesave-málinu var  vísað til þjóðarinnar á sínum tíma, verður það ekki aftur af henni tekið, segir hann. Þetta er rökleysa. Það er ekkert eitt Icesave-mál. Icesave 3 er nýr samningur,  sem Ólafur Ragnar viðurkenndi sjálfur í leiksýningu sinni á Bessastöðum að væri „allt annarrar gerðar, með miklu minni skuldbindingum, svo næmi risavöxnum upphæðum,“ enda deildu nú hinir erlendu samningsaðilar ábyrgð sinni með Íslendingum.

(3) Samstöðu skorti á Alþingi, sagði hann: Þetta er öfugmæli. Icesave 3 var samþykkt á Alþingi með 44 atkvæðum gegn 16, 3 sátu hjá. 70% þingheims, bæði stjórnarliðar ogstjórnarandstaða, samþykktu Icesave 3. Öfugt við ummæli forsetans er þetta óvenju víðtæk samstaða á Alþingi, eins og maður með þingreynslu forsetans ætti að vita manna best. Sjálfur ber forsetinn enga ábyrgð á stjórnarathöfnum skv. stjórnarskránni. Ákvörðun hans var því ábyrgðarlaus. Afleiðingarnar gætu bitnað á öðrum.

Forsetinn bar líka fyrir sig, að tillaga um þjóðaratkvæði hefði verið felld á Alþingi með naumum meirihluta. Þetta heitir að hafa endaskipti á hlutunum. Aðalatriðið er, að tillagan var felld. Það er ekki á valdi forseta að mæla fyrir um aukinn meirihluta við atkvæðagreiðslur á Alþingi. Það ákveður Alþingi sjálft í þingskaparlögum. Undirskriftasöfnun, sem skilar 20% atkvæðisbærra manna með kröfu um þjóðaratkvæði, staðfestir það eitt, að 80% kjósenda sáu ekki ástæðu til að styðja kröfuna.

Það er því ekki heil brú í þessari röksemdafærslu forsetans. Þetta var geðþóttaákvörðun, sem styðst ekki við nein gild stjórnskipuleg rök. Afleiðingin er sú, að framvegis getur forsetinn, hver sem hann er, tekið hvaða mál sem honum þóknast úr höndum Alþingis, og vísað til þjóðaratkvæðis. Einu gildir, þótt málið njóti víðtæks stuðning á Alþingi, eins og Icesave 3. Þar með er búið að afnema þingræði á Íslandi með einu pennastriki.Verði þetta fordæmi látið standa, verður forsetinn framvegis hvorki bundinn stjórnarskrá, lögum né reglum. Þessi niðurstaða er í hróplegu ósamræmi við þá grundvallarreglu réttarríkisins, að lögin standi mönnum ofar. Er þetta sæmandi þjóð, sem stærir sig af því að vera elsta þingræðisþjóð í heimi?

Hver svo sem verður niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar um Icesave 3, er þessu máli ekki lokið. Málið er áfram í höndum Alþingis. Alþingi er löggjafinn. Alþingi stærir sig af þvi að vera stjórnarskrárgjafinn. Ætlar Alþingi að láta það yfir sig ganga, að einn einstaklingur taki sér vald, sem hann ekki hefur með neinum stjórnskipulegum rétti,  til að afnema þingræði á Íslandi – rétt sisvona? Alþingi hefur vald til að setja forseta af fyrir embættisafglöp. Alþingi hefur frumkvæðisrétt til að skilgreina valdsvið forsetans í stjórnarskrá og setja reglur um það, við hvaða skilyrði hann geti beitt málskotsrétti sínum. Og Alþingi getur sett lög um þjóðaratkvæðagreiðslu, þar sem skilgreint er, hvaða mál eru til þess fallin að vera vísað til þjóðarinnar og hver ekki (t.d. skattar og  sumir milliríkjasamningar).

Ef Alþingi bregst ekki við valdaráni Ólafs Ragnars Grímssonar, þá hefur það um leið brugðist stjórnarskrárbundnum skyldum sínum – og þar með þjóðinni. Hefur þessi elsta löggjafarsamkunda í heimi ekki sett nóg ofan nú þegar? Er ekki bara nóg komið?

Hæstiréttur Hagsmunanna

Höfundur: Ámundi Loftsson - Verktaki, fyrrum sjómaður og bóndi
Flokkur: Aðsendar greinar, Efnahagsm, Lögfræði  

Hæstiréttur Íslands hefur ógilt kosningar til stjórnlagaþings.  Þrátt fyrir það geysast menn um ritvöllinn og hvar sem þeir komast í kallfæri við almenning reyna þeir að grafa undan trúverðugleika og þar með réttmæti niðurstöðu hæstaréttar.

Þarna fara fremstir, ritstjórar blaða, stjórnmálafræðingar, lögfræðingar, alþingismenn og ráðherrar að ógleymdum þeim sem kjöri náðu í þessari ólögmætu kosningu. Þeir sem öðrum fremur á að gera kröfu til að fara fyrir málefnalegri umræðu um málið hafa þar með fallið í þá gryfju að lítilsvirða Hæstarétt Íslands og segja hann handbendi afla sem stjórnað sé af pólitískum hagsmunaklíkum.

Þó flestir séu að verða sammála um að reglur um skipan dómstóla séu ekki góðar, breytir það ekki núverandi skipan þeirra.

Rétt er líka að menn hugleiði hvort það væri traustur æðsti dómstóll Íslands sem léti undan þeirri orrahríð sem nú er að honum gerð vegna kosninganna til stjórnlagaþings?

Væri hann ekki þá fyrst að eltast við duttlunga og sérhagsmuni? Væri hann ekki þá endanlega rúinn því trausti sem dómstólar þurfa að standa undir?  Þá er sú spurning afar áleitin hvort þeir einstaklingar sem kjörnir voru til setu á stjórnlagaþingi í hinni ólögmætu kosningu og verst eiga með að virða niðurstöðu Hæstaréttar séu vel til þess fallnir að leggja til breytingar á stjórnskipun landsins.

Stjórnlagaþing og ákvörðun Hæstaréttar

Höfundur: Dr. Vilborg Auður Ísleifsdóttir - Sagnfræðingur
Flokkur: Aðsendar greinar, Lögfræði, stjórnlagaþing, stjórnsýsla  

Tilefni þessara skrifa minnna er þátturinn Silfur Egils þann 30. jan. síðastliðinn.

Eins og svo margir Íslendingar er ég afar toginleit yfir dapurlegum afdrifum kosninganna til Stjórnlagaþingsins. Þrátt fyrir að svo margir hafi lagt hönd á plóginn við undibúning til kosningar þings þessa og 36% kosningabærra manna létu ekki sitt eftir liggja og fóru á kjörstað – sumir um langan veg – samt fór sem fór. Undirrituð, sem býr í Þýskalandi, tók sér far í rauðabýtið ásamt bónda sínum með lest frá Frankfurt til Berlínar og var kominn til höfuðstaðarins laust eftir hádegi. Þá var eftir að finna sendiráðið, sem ekki er í 101 Berlín. Það lukkaðist ekki, þannig að framkvæmd minnar borgaralegu skyldu varð að bíða næsta dags. Það var svo sem allt í lagi, því eins og Hinrik IV. sagði: Berlín er alltént einnar messu virði – eða var það París? Næsta dag mætti ég snemma í sendiráðinu, fékk vingjarnlegar móttökur og kjörseðil í hendurnar. Síðan var mér vísað inn lítið herbergi, þar sem var borð og 8 stólar. Ég var ein í þessari vistarveru og kaus samkvæmt bestu samvisku með heill lands og þjóðar að leiðarljósi. Síðan braut ég kjörseðilinn saman og stakk honum í umslag, sem ég varð sjálf að koma í póst. Veit ég ekki annað en að hann hafi borist til kjörstjórnar. Ritari embættisins kvaddi mit með virtum og leysti mig úr með kexköku. Get ég borið vitni um það að framkvæmd kosninganna við sendiráðið í Berlín var samkvæmt lögum og með mesta skikki. Það væri helst kexkakan, sem Hæstiréttur gæti fett fingur út í. En vitni eru að því að ég var búin að líma saman umslagið áður en ég át hana fram á gangi.

Auðvitað var mér þessi ferð mín á kjörstað í Berlín all kostnaðarsöm, jafnvel þótt hótelið hafi verið í ódýrara kanntinum. En samviska mín var hrein – ég hafði sinnt fyrirhafnarsamri skyldu minni sem íslenskur ríkisborgari.

Það voru fleiri en ég, sem sýndu ýtrustu samviskusemi í þessum stjórnlagaþingskosningum. Frænka mín, Helga, kona hátt á níræðisaldri fór í Laugardalshöllina þrátt fyrir bágborna heilsu, til þess að gegna þessari borgaralegu frumskyldu sinni.

Svona til að létta lesendum lundina skal ég segja frá því að við kosningaferðalangar fórum um kvöldið út að borða ásamt vinum okkar á gallerí – knæpu nálægt Alexanderplatz, sem argentínskur myndlistarmaður rekur. Drengur þessi hefur óslökkvandi áhuga fyrir norrænni goðafræði og Eddukvæðum og ræddi þau efni af mikilli þekkingu, sem hann hafði frá skáldinu Borges. Myndir hans af norrænum goðmögnum voru náttúrlega suðrænni og blóðheitari en við eigum að venjast enda eðlilegt. Þessi myndlistarmaður ætti svo sannarlega erindi á listahátið. En þetta er nú allt önnur saga – skondin Berlínarsaga.

Svo vaknaði ég upp við vondan draum – Hæstiréttur búinn að ógilda alla fyrirhöfnina og fjárútlátin og útlit fyrir enn meiri fjárútlát, því nú verður – samkvæmt ströngustu reglum – að endurtaka kosninguna – og það verður dýrt fyrir gjaldþrota þjóðarbúið. Ég vil ekki kvarta, því fjárhagur minn er líklega betri en íslenska ríkisins, en hitt er verra að heilsu frú Helgu hrakar fremur en hitt.

Það var þetta með kjörklefana, með kassana, með kjörseðlanna, sem ekki mátti brjóta saman, þannig að hægt var að kíkja. Það er löng hefð fyrir því á Íslandi að ónýta mál með því að halda formgöllum til streitu. Ég þekki mörg krassandi dæmi þess t.d. frá 16. öld. Ég held að röksemdir Ástráðs Haraldssonar séu réttar. Þessi formgallar breyta engu um niðurstöðu kosninganna. Jafnvel lærðustu hæstaréttardómarar geta – þegar þeim hentar – verið með orðhengilshátt og gert sér mat úr tittlingaskít. Það hefði verið mikli verri ljóður á framkvæmd kosninganna, ef fjöldi manns hefði orðið frá að hverfa við lokun kjörstaða. Í bók sinni “Um anda laganna”, sem birtist á prenti árið 1748 hugleiðir Fransmaðurinn Charles de Montesquieu samfélagsleg samhengi, lagaramma og anda þeirra laga, sem ríkjum er stjórnað eftir. Þá gerir hann lagatúlkun að umræðuefni, túlkun í anda laganna og heilbrigðrar skynsemi. Bók þessi hefur gert mikið gagn á Vesturlöndum og umþenkingar hans um skiptingu valdsins hafa átt mikinn þátt í að móta stjórnskipun nútímaríkja. Það væri kannski ráð að hæstaréttardómararnir okkar læsu þessa bók. Lífið er skóli og það er enginn skömm að lesa upp og læra betur.

Og þá er ég komin að málefnum Hæstaréttar. Eins og allir Íslendingar, sem komnir eru til vits og ára, hef ég séð, skynjað og skilið að skipun hæstaréttardómara hefur ekki farið fram samkvæmt jafnræðisreglu eða hlutlægu mati á hæfni og menntun umsækjenda. Það er auðvitað úr vöndu að ráð, þegar margir hæfir umsækjendur sækja um slík embætti. Í slíkum málum hefur jafnan ráðið úrslitum flokkstengsl og fjölskyldutengsl. Ráðherra hefur skipunarvald. Þessu verður að breyta. Þegar margir hæfir umsækjendur sækja um, ber að skera úr með hlutkesti. Sú aðferð var viðhöfð í Grikklandi hinu forna, vöggu hins margumtalaða lýðræðis, sem er til lofsamlegrar umræðu á hátíðisdögum. Gafst hún oft mæta vel. Ég ætla hins vegar ekki að ráða fram úr málefnum ættgöfugra meðaljóna, sem þurfa framfærslu, sem hæfir stétt þeirra og stöðu.

Þorgerður Katrín varaði við að tala Hæstarétt niður, þar sem hann er einnn af hyrningarsteinum stjórnkerfisins. Þetta er vissulega rétt. En þeir tímar geta komið að máttarstólpum samfélagsins verða á mistök og virðing fyrir þeim hrörnar. Alþingi má búa við myndugleikahrörnun, forsetaembættið hefur mátt sæta myndugleikahrörnun og nú er röðin komin að Hæstarétti. Lögreglan nýtur virðingar – Guði sé lof. En þetta er ekki gott, og úr þessu verður m.a. bætt með því að semja stjórnarskrá að bestu manna yfirsýn, sem endurspeglar vilja þessarar þjóðar og anda laganna, sem landið skal byggja á. Við megum ekki glata þolinmæðinni gagnvart því verkefni.

Erum við líka að glata vatninu?

Höfundur: Árni Gunnarsson - fyrrverandi alþingismaður
Flokkur: Aðsendar greinar, Stjórnmál, Umhverfismál  

Á Íslandi eru margvíslegar auðlindir, sumar nýttar og aðrar ekki. Samkvæmt lögum á þjóðin fiskinn í sjónum, hún ræður yfir mikilli vatnsorku og jarðhita, náttúrufegurð og hreinleika. Ein er sú auðlind, sem lítill gaumur hefur verið gefinn. Það er vatnið. Á allra síðustu árum hefur orðið ljóst, að drykkjarvatn í heiminum er af mjög skornum skammti og margar þjóðir eiga nú í miklum erfiðleikum að afla þess.

Sérfræðingar telja, að innan skamms tíma verði skortur á hreinu drykkjavatni eitt mesta vandamál heimsbyggðarinnar. Verðmæti drykkjavatns muni fara hratt vaxandi og það sé þegar orðið dýrmætara en olía. Einn þessara sérfræðinga hefur látið svo ummælt, að þriðja heimstyrjöldinn verði háð um vatn.  Að undanförnu hafa mörg erlend fyrirtæki leitað eftir því, að fá keypt eða leigð vatnsréttindi hér á landi. Vitað er um eitt, sem hefur gert samning um leigu á notkunarrétti vatns til 90 ára. Slíkur samningur er auðvitað fáheyrður og í eðli sínu fáránlegur.

Á síðustu árum hafa auðmenn keypt jarðir víða um land. Jarðirnar skipta hundruðum og má greina, að með mörgum þeirra fylgja mikil vatnsréttindi. Leiða má að því líkur, að margir kaupendanna hafi það í huga, að nýta þessi vatnsréttindi til átöppunar og útflutnings á vatni.

Hins vegar hefur lítið farið fyrir þeirri umræðu hverjir séu hinir raunverulegu eigendur vatns og vatnsréttinda. Staða málsins er svipuð og þegar umræður hófust um eignarrétt á fiskinum í sjónum, sem lauk með samþykkt kvótalaga og misráðnum framsalsrétti.

Árið 2006 voru samþykkt ný vatnalög á Alþingi, en gildistöku þeirra var frestað til 1. júlí á þessu ári. Fljótlega varð ljóst, að gera yrði breytingar á lögunum svo almannaréttur til vatns yrði ekki fyrir borð borinn, réttindaákvæði vatnalaganna frá 2006 yrðu endurskoðuð og tekið mið af vatnatilskipun Evrópusambandsins, þar sem mikil áhersla er lögð á sjálfbæra þróun og vatnsstjórnunaráætlanir, sem taka tillit til nýtingar og verndar vatns á tilteknum svæðum, svokölluðum vatnaudæmum.

Til að taka á þessm málum var skipuð Vatnalaganefnd II. Sú nefnd skilaði frágengnu frumvarpi 1. desember á síðasta ári og náðist full samstaða allra stjórnmálaflokka um málið. Þetta frumvarp hefur nú legið hjá iðnaðar- og umhverfisráðuneytum í þrjá og hálfan mánuð og hefur ekkert bólað á afgreiðslu þess frá ráðuneytunum. Sú spurning hlýtur að vakna hvað valdi þessum drætti á afgreiðslu frumvarpsins, líklega frá embættismönnum ráðuneytanna,  í ljós þess hve gríðarlega mikilvægt er, að frumvarpið verði afgreitt frá Alþingi fyrir 1. júlí n.k..

Ef vatnalögin frá 2006 taka gildi er einboðið, að ekki verður unnt að tryggja viðgang og vern auðlindarinnar með hóflegri nýtingu. Þá verður eignaréttur á vatni, leiga vatnsréttinda, leyfisveitingar og fleira í algjöru uppnámi og þjóðin missir alla stjórn á notkun þessarar mikilvægu auðlindar og ekkert tillit tekið til hasmuna almennings.

Ef frumvarpið, sem Vatnalaganefn II samdi og samstaða er um í stjórnmálaflokkunum, kemur ekki fram á allra næstu dögum og fái skjóta afgreiðslu á  Alþingi, standa Íslendingar frammi fyrir nýju kvótamáli, þar sem fámennur hópur getur nýtt auðlind, sem er í eigu þjóðarinnar.

Hér er á ferðinni mikið hagsmunamál fyrir þjóðina í heild og er aldeilis fráleitt, að það dagi uppi á borðum ráðuneytanna. Gerist það mun Alþingi, enn á ný, afsala sér því valdi, sem það hefur til að gæta hagsmuna þjóðarinnar í bráð og lengd.