Þínar fréttir, þín skoðun

Ekki þér samboðið, Steingrímur!

Höfundur: Sighvatur Björgvinsson - fyrrverandi alþingismaður og ráðherra.
Flokkur: Efnahagsmál, Fjármál, Stjórnmál  

Fjármagnstekjur á að skattleggja. Því er ég sammála. Skattameðferð þeirra má mín vegna meira að segja vera sú hin sama og á við um aðrar tekjur. En fjármagnstap er hvergi skattstofn. Hvergi í veröldinni. Nema á Íslandi. Núna.

Sighvatur Björgvinsson

Hvað á ég við með því? Ég á við að þegar verðbólga er meiri en nemur innlánsvöxtum banka þá er fólk að tapa sparifé sínu. Séu því boðin einhver 3% í ávöxtun, eða þaðan af minna, fyrir að leggja sparifé sitt í banka en verðbólga komin yfir 5% þá er fólk að tapa. Spariféð er þá að brenna upp. Raunvextir neikvæðir. Svo kemur ríkið og skattleggur neikvæða raunvexti. Það skattleggur sum sé tapið. Lítur á lækkandi andvirði sparifjárins sem tekjustofn! Svo einfaldan reikning hljóta jafnvel Hagsmunasamtök heimilanna að ráða við. En þau eru víst upptekin við annað. Hafa ekki áhyggjur af þessu. Nóg er nú samt.

Hvers má vænta þegar verðbætur á sparifé eru skattlagðar sem tekjur – svo menn tali nú ekki um þegar svo langt er gengið að skattleggja neikvæða raunvexti? Það þekki ég. Frá því ég var ungur maður. Þá datt engum heilvita manni í hug að geyma sparifé sitt í banka. Það var vísasti vegurinn til þess að tryggja að ekkert yrði úr því. Að eitt lambsverð gefið í skírnargjöf og lagt í banka næmi andvirði einnar kótlettu við fermingu. Þá var þó ekki farið að skattleggja vaxtatap en látið nægja að hafa raunvexti neikvæða.

Þegar ofan á vaxtatap er verið að skattleggja tapið verður þessi þróun þeim mun hraðari. Þá hættir fólk að leggja sparifé sitt í banka en leitar allra annara leiða til þess að varðveita kaupmátt þess. Geymir aurana sína í steinsteypu eða öðrum varanlegum neysluvörum frekar en að láta þá brenna upp í banka. Og hvað er þá til ráða? Hvað þarf þá að gera til þess að bankarnir fái einhverja fjármuni til þess að lána – því þeir eru alltaf að lána annara manna fé en ekki sitt eigið. Ég þekki það líka hvaða lausn ríkisvaldið finnur þá. Þá er fólk þvingað með lögum til þess að trúa bönkum fyrir sparifé sínu. Það var gert við unga fólkið í mínu ungdæmi. Einasta ráðið fyrir það til þess að fá sjálft að koma höndum yfir lögþvingað sparifé sitt var að falsa giftingar. Og það var gert!

Þeir, sem eiga sparifé í bönkum, eru ekki og hafa aldrei verið útrásarvíkingarnir og auðmennirnir. Þeir áttu þar enga peninga og hafa aldrei átt. Þeir skulduðu þar peninga og meira að segja mikla peninga – og hafa ekki greitt skuldir sínar. Hafa hirt féð, – annarra manna fé, sem þeim var lánað. Þeir, sem sparifé sitt eiga í bönkunum, er ósköp venjulegt fólk, ekki síst aldrað fólk sem hefur trúað bönkunum fyrir arðinum af lífsstarfi sínu. Margt af þessu fólki tapaði aleigunni því það lét bankana blekkja sig til þess að leggja þennan ávöxt ævisparnaðarins inn á vogunarsjóði, sem svo urðu gjaldþrota. Nú er ávöxtun ævisparnaðarins svo orðin neikvæð á bankareikningum þessa fólks – og ríkið skattleggur tapið!

Vaxtatekjur eins og aðrar fjármagnstekjur á að skattleggja. Það er ótvírætt mín skoðun. En vaxtatap á ekki að vera skattstofn fyrir ríkissjóð. Það veit fjármálaráðherra mætavel. Honum er líka kunnugt hvernig hægt er að standa að málum til þess að skattlagningin nái til raunverulegra vaxtatekna en ekki verðbóta – sem ekki eru vaxtatekjur – hvað þá heldur til vaxtataps. Einn nánasti ráðgjafi hans, Indriði Þorláksson, hafði á sínum tíma á takteinum tillögur um hvernig það mætti gera – og á þær tillögur sjálfsagt enn. Skoðaðu þær, Steingrímur! Að nota tap fólks á sparifé sínu sem skattstofn er þér ekki samboðið.

Ummæli ()