Þínar fréttir, þín skoðun

Hálfkveðnar vísur

Höfundur: Sigurður Blöndal -
Flokkur: Saga, Samfélagið  

Hálfkveðnar vísur um leirbundna þjóð eða leirburður landans um kútkveðna þjóð  

I

Haustið húm yfir landann lagði

heljartaki og lýðurinn ei þagði.

Brostin brú og myrkur um allt

breyttir tímar og veröldin valt.

Þjóðin átti sér einskis ills von

að allt færi til andskotans í Lon „og“ don.

Og að harmleikur væri hafinn nú

sem hefti von og landans trú.

Veraldrargengið í víðáttu stefndi

víða um heim og loforðin efndi.

En með svikum og fláræði og lygum og falsi

og fjöldinn allur tók þátt í þessum valsi.

Flatskjái keypti og fjárfesti víðar

um feiknagróða vonar, þótt það yrði síðar.

Framtíðin boðaði farsæld og gróða

hjá fjármálaspekingaútrásarsóða.

Fjölmargir sitt fé í bankana lögðu

í fégræðgi einni en samt þeir sögðu.

Við fylgjum þeim í sínu fjármálaglingri

sem fé sitt græða á tá og fingri.

Fémunir bankanna og fjármunir streymdu

framar vonum þeirra, sem villtast dreymdu.

En farvegur fjársins í skyndi breytti af leið

og fuðraði upp í töfrana seið.

Heimurinn hrundi og veröldin valt

heimaskítsmát það sem útrásin galt.

Horfið var fé, en hvert það hvarf

hungraðar spurningar að þjóðinni svarf.

Bankarnir hrundu eins og borgir spila

brátt var þeim skipaðar nefndir skila.

Er upplýsa skildu um skuldirnar alls,

en spilling hélt áfram og alls konar fals.

II

Grámygldur Geir í sjónvarpi birtist

guðfaðir þjóðar að því er virtist.

Boðaði brim á þjóðarsjóð

og bað Drottin Guð að blessa vora þjóð.

Forsætisráðherra á fundum lagði

fátt til mála, en þó hann sagði.

Ég hefð’ átt upplýsa land og þjóð

um aumingjaskap í útrásarsjóð.

III

Víkingar vorsins til útlanda réðust

með vonir um gróða og ei fyrir séðust.

Veltu af stalli, stoltri þjóð

stálust í fé og hirtu vorn sjóð.

Í vösum þeirra gúlpaðist af gulli

græðgin ein sem tilheyrir sulli.

Blankir í dag þeir þykjast vera

þreyttir og láta lítt á sér bera.

Sem áður á forsíðum frægra blaða

flögguðu sér og létu á súðum vaða.

Flottast var að fjalla um útrásarféð

á forsíðumynd í „Heyrt&Séð.“

En sjóði þeir festu á fjarlægum eyjum

flestir af þessum víkingapeyjum.

Ábyrgðarlausir og allir að fela

auðinn sem þeim öllum tókst að stela.

IV

Vort land er væntingum stráð

vilja um framtíðarþráð.

Vonir um sterka stund

frá stríðandi und.

V

Lýður um göturnar gekk

með glymjandi trommur og fékk

sínu framgengt og fagnaði hátt

framtíðarsýn var í augsýn brátt.

Með samstöðumætti lýðurinn sló

á stolt hjartans er í þjóðinni bjó.

Veginn til vona menn kusu að ganga

og vildu ei í fortíðarfjötrum hanga.

Austurvöllur við Alþingishús

var auðnuakur þess sem var fús.

Að berjast fyrir bættum kjörum

breyting var efst á allra vörum.

Í baráttu harðri berjast menn

breytinga er að vænta senn.

Í orrahríð orða menn sér vonir gera,

og nú skal á stjórnarsamstarf vonlaust skera.

Krafan um kosningar hávær er,

kurrar í hvers manns ranni hér.

Nú skuluð þið leiða þingsins lið

í „lúser“ göngu að lýðræðisins hlið.

Svelgjast mun mönnun þar að svara,

sumir munu segja bara, bara, bara.

Brostin er okkar bjartsýna von

byrðarnar lagðar á vorn framtíðarson.

Stjórnmálamenn að kjósendum streymdu

spurðu þá um hvað þá virkilega dreymdu.

„Þið verðið að trúa, þið verðið að vona

því svörin okkar eru ætíð svona“:

„Ég loforð gef og og lofa því

að lofa aldrei aftur á ný.

Nýju lífi, nýrri sýn

því í nýjum belgi er gamalt vín.“

Kosningar kotungsins haldnar vóru

kættust menn og þingmenn fóru.

En samkvæmt gömlum íslenskum sið,

sátum við upp’i með hið gamla lið.

Sem gerð’i ei neitt, en að landanum lagði

að liggja í dvala meðan nýstjórnin þagði.

Fáorð um sín framtíðarplön,

en framtíð landans sett’i á skjön.

VI

Upp úr sálu þjóðar sýður,

ef stjórnin ekkert upp á býður.

Nema vonbrigði, vonleysi og sultaról,

þótt vinstri stjórnin klæðist kjól.

Steinhanna og Jógrímur skúrkana „mæra!“

skattleggja þjóðina og mjög hana særa.

Leyfa þrjótunum að þvo sína sóðaslóð

því stjórnin er mjög svo „aumingjagóð!“

Tjónvalda landsins ætt´ að taka höndum

taka úr umferð og það í böndum.

Fjárfesta landsins (!), sem gerðu ei „feil(!)“

og færa þá alla í fátæklegt „jail.“

Þar geta þeir grenjað í sorg og sút

úr skuldafangelsi skal hleypa þjóðinni út.

Og leyf´enni að anda, lifa og vona

og lífsins njóta meðal dætra og sona.

Frysta skal eigur auðmanna

og aukinheldur skal það kanna.

Hvaða ábyrgð þeir bera í „sakleysi“ sínu

„sóttvarðir“ í skattanna pínu.

Á Keimon Æ-land og öðrum eyjum

er þessum „viðskiptajöfrapeyjum,“

gert kleyft að lifa í allsnægtum alls

er þjóðin riðar fátæk til falls.

VII

Landinn ekki líður meir,

líkar ekki við nýjan „Geir“  

Gufan Jóka og Gríur Steins

geta ekki orðið til neins.

Þau nýja skapa skelfilega tíð

og skatta hækka í erg og gríð.

Bensínverð og brennivín

breyta öllu um lánin mín.

Segir almenningur og er sár um sinn hag

og sér verðlagið hækka dag eftir dag.

Ég lifði í gær, en lifi ei nú,

lífið er eitt snú, snú, snú.

Stjórnin skjálgeygð til framtíðar lítur

á stjórnlausu fleyi meðan ennþá flýtur.

Skilur eftir sig skuldaleif

svo arfleifa megi börnin að Æ-seif.

En vandamálin, þau virðast nú

hjá vinstristjórnarSteingrímsfrú.

Að hverfa frá villu sinni vegar

að vilja eigin og ekki seinna en nú þegar.

Vilji hún eigi potta og pönnur,

pínda með sleifum og einnig könnur.

Skal hún skilja hvað þjóðin krefst,

og skynja hvað er í þjóðarsálinni efst.

Almenningur mun ætíð verjast

og ávallt tilbúinn til að berjast.

Til þinghússins hallar mun þjóðin renna

þar munu eldar á ný aftur brenna.

Krafan er skýr en svör berast ei

stjórnin segir bara: „ÞEI, ÞEI, ÞEI!“

Enn við bjarma elda við þinghússins höll

aftur á ný tekur landinn Austurvöll.

Ummæli ()