Netfangið er: lugan@eyjan.is
Fullt nafn, starfsheiti, netfang og símanúmer höfundar verður að fylgja.
Ef mynd af höfundi fylgir, verður hún að vera 120 x 120 pixlar að stærð, sbr:
Ég vona að Guð almáttugur hjálpi þeim sem greiða eiga atkvæði um Icesave-samninginn. Það dugar varla annað en fá slíka hjálp svo svartnættið leggist ekki hér yfir í kjölfar þess að umræddur samningur verði felldur. Ég hef vart trúað mínum eigin eyrum þegar fólk talar um að fella þessa samninga sem skipta okkur svo miklu máli. Er ekki nóg komið af yfirlæti og óraunsæi? Það skiptir sköpum um gæfu fólks og þjóða að skilja hvað er mögulegft og hvað ekki. Við höfum þegar lýst ábyrgð á hendur okkar sem við komumst ekki undan. Flóttaleiðin er því í raun ófær. Og hver vill lána þeim sem ekki borgar?
Þeir sem þegar hafa gefið vilyrði sitt fyrir lánum okkur til handa munu fegnir hætta við allt saman ef þeir fá haldbæra ástæðu til. Það er ekki bara hér sem ríkir peningaleysi. Það kreppir æ meira að hjá þeim sem lofað hafa að lána okkur. Þeir munu ekki, að Icesave-samningunum felldum, standa í biðröðum eftir að fá að veita okkur stórlán með vöxtum eins og þeir gerðust bestir meðan lánabólan var að blása út. Síður en svo. Þeir myndu kippa að sér hendi, nota sína peninga sjálfir og væri rétt sama hvað um hina oflátungslegu íslensku þjóð yrði.
Fólk talar um dómstólaleiðina. Hún er líka ófær. Og þótt hún væri það ekki væri hún bæði seinfær og sennilega til muna dýrari en þessir umdeildu samningar þegar upp væri staðið. Og hvar ættum við að taka peninga til að reka mál erlendis ef við yrðum yfirgefin af þeim sem nú um stundir tjá sig fúsa til að lána okkur? Ég hef aldrei áður verið hrædd um land og þjóð, en ég er það núna. Meira að segja mjög skelfd. Ég má ekki til þess hugsa að mótmæli, kröfugöngur, heift og hatur grúfi aftur yfir okkur eins og í fyrra vetur. Ef Icesave-samningurinn verður ekki samþykktur verður allt hér í kalda koli í langan tíma, það myndi koma til gífurlegra átaka og þeir sem nú standa fyrir að reyna að fella þessa samninga myndu ekki ríða feitum hesti frá þeim gjörningi, yrði hann að veruleika. Þegar frá liði mættu þeir sennilega þakka fyrir að halda lífi og limum.
Fólk talar um Versalasamningana – en gleymir að Þjóðverjar borguðu þá ekki – og gleymir líka að í þeim var ekkert endurskoðunarákvæði. Endurskoðunarákvæðið og árin sjö skipta miklu máli. Vissulega er hörmuleg niðurstaða hvernig komið er fyrir efnahag Íslendinga. En erfiðleikar lagast ekki við það að neita að horfast í augu við þá. Þeir versna ef eitthvað er. Það er nánast átakanlegt að fólk skuli almennt ekki sjá hve vonlaus samningsstaða okkar er og hve bágan málstöð við höfum að verja. Það eru gömul sannindi og ný að vandamál leysast með fórnum, jafnvel stórum fórnum. Annars væri ekki um raunverulegan vanda að ræða.