Þínar fréttir, þín skoðun

Eignarhald á aflaheimildum er réttlætismál

Höfundur: Viðar Ingvason
Flokkur: Sjávarútvegsmál, Stjórnmál   Efnisorð: aflaheimildir, mannréttindi

Ég set dæmið upp á eins einfaldan hátt og ég mögulega get :

Ég geng út frá því að mannréttindi hvers ríkisborgara á Íslandi séu að eiga jafnan hlut í verðmæti aflaheimilda þjóðarinnar og auðlegð fiskimiðanna. Með þær sé farið með þjóðarhag i fyrirrúmi. Ef stjórnarskráin og lög landsins tryggja það ekki er réttarfarið gallað.

Í álitsgjöf Mannréttindadómstóls sameinuðu þjóðanna segir: „íslensku lögin um stjórn fiskveiða brjóta í bága við jafnræðisreglu 26.gr.  Mannréttindasamningsins.“

1. Aflaheimildir voru færðar útgerðarmönnum (ekki sjómönnum).

2. Framsal og veðsetning þessara aflaheimilda var lögleidd af stjórnvöldum.

3. Verð á aflaheimildum var blásið upp í margfalt raunvirði.

4. Margir útgerðarmenn fóru út í leigubrask með þessar heimildir og högnuðust mikið.

5. Mörg eru dæmi þessa að útgerðarmenn seldu aflaheimildir, tóku þá peninga út úr sjávarútvegnum og notuðu sem sína eigin í persónulegt brask.

6. Stórar útgerðir veðsettu aflaheimildirnar í Íslenskum bönkum og erlendum m.a. Deutche Bank, segir mér útgerðarmaður að 60% af Íslenskum aflaheimildum séu veðsettar í þessum Þýska banka. 
Útgerðarmennirnir fengu lán út á þessar heimildir og þeir peningar virðast ekki vera í bókum þessara útgerðarfyrirtækja.

Opinberar stofnanir hafa fram að þessu varið þennan gjörning og staðið með kvótaeigendum.Í mínum huga er þetta stærsta rán Íslandssögunnar, dæmi hver fyrir sig.

Þeir útgerðarmenn sem ekki hafa braskað með aflaheimildir verða að fá að halda áfram sínum rekstri og njóta heiðarleika sí

Ummæli ()