Þínar fréttir, þín skoðun

Hvar er ,,gjafakvótinn”?

Höfundur: Jökull Guðmundsson lífeyrisþegi
Flokkur: Sjávarútvegsmál, Stjórnmál   Efnisorð: Bæta við nýju efnisorði, gjafakvóti, kvótakerfið, útgerðarmenn

 Áður en nýtt fiskveiðiár hefst taka stjórnvöld ákvörðun um þann hámarksafla sem heimilað verður að veiða samtals af hverri fisktegund á fiskveiðiárinu sem í hönd fer.  Síðan er þessu hámarks magni skipt upp í veiðiheimildir og deilt út til þeirra sem uppfylla skilyrði sem lög kveða á um að til staðar þurfi að vera til að eiga rétt á úthlutun.  Þessar aflaheimildir eru veittar útgerðarfélögum, sveitarfélögum og einstaklingum án endurgjalds, og er af þeim sökum dregið nafnið ,,gjafakvóti”.

Nú bregður svo við að í hvert sinn sem rætt er við einhvern útgerðarmann, forsvarsmenn hagsmunasamtaka útgerðanna eða menn úr forustusveit hagsmunagæsluflokks þeirra, Sjálfstæðisflokksins,  þá fæst enginn til að viðurkenna að verið sé að fiska upp í einhvern gjafakvóta.  O sei sei nei,  ,,um og yfir 90%  af veiðiheimildunum eru keyptar dýrum dómum”, segja þeir alveg stórhneykslaðir á fávíslegum spurningum fréttamanna.

En enn spyrja fávísir landkrabbarnir,  hvað varð þá af öllum gjafakvótanum, og hvaðan kom allur þessi kvóti sem keyptur var þegar búið var að úthluta endurgjaldslaust öllum heimildunum sem sækja má í fiskistofnana á fiskveiðiárinu?

Getur það verið að yfir 90% gjafakvótans hafi fyrir einhver mistök lent hjá einhverjum sem ekki ætla sér að veiða fisk, og þeir selji svo hinum sem nenna að veiða fisk, fyrir himinháar upphæðir.  Þarf þá ekki að endurheimta þessi 90% frá þeim sem ekki ætla að róa og koma þeim í hendur þeirra  sem róa til fiskjar?  og þá er spurningin sú, hvers vegna hafa ekki hinir raunverulegu veiðimenn fyrir löngu krafist þess að það verði gert?

Eða getur það verið að allir þiggjendur gjafakvótans hafi stokkið til og selt hann öðrum  og síðan keypt sér nýjan kvóta svipaðan eða alveg eins og þann sem seldur var?  Jafnvel selt aftur nýjakeypta kvótann og keypt sér enn nýrri fyrir ennþá hærra verð?  Og jafnvel einu sinni enn selt og síðan keypt með þátttöku skipshafna veiðiskipanna.  Það fer færri sögum af hlutdeild skipshafnanna þegar selt er.

Kvóti er nú ekki eins og einhver vara sem seld er yfir búðarborð og aka þarf heim.  Viðskiptin geta bara farið fram með tölvupóstum um landið þvert og endilangt, og bókfært með einföldum færslum í tölvubókhaldið.

En til hvers er leikurinn gerður spyr landkrabbinn?  Því ekki bara að veiða upp í gjafakvótann?
Er þetta kannski hin margrómaða hagræðing í sjávarútvegi sem sumum verður svo tíðrætt um.  Það skilur það að vísu ekki nokkur venjulegur maður hvar hagnaðurinn af þeirri hagfræði liggur, en það er auðvitað snilldin sem því veldur.  Hagræðingarprelátar útvegsins á Íslandi slá víst öll snilldarmetin.  

Og enn bæta þeir um betur og virðast hafa náð einhvers konar samráði við þorskinn í hafinu um það að aðeins fyrsta flokks einstaklingum úr fiskistofninum sé heimilt að synda í veiðarfærin.  Og svo vel heldur þetta samkomulag við þorskinn að afar sjaldgæft er orðið að  annars flokks fiskur eða smáfiskur komi um borð. Hvað þá heldur í land.

Svo þegar einhver útgerðin er komin með fullt hús af veiðiheimildum upp á 4.200 krónur á kíló í staðinn fyrir gjafakvótann, þá má bara labba með útskriftina úr bókhaldinu í bankann og slá lán upp á milljarða, og setja ógnarverðmætan kvótann að veði.  Ekkert mál.  Þá er loksins hægt að róa til fiskjar og sækja blessaðan bútunginn og selja hann svo fyrir 200 krónurnar þegar í land er komið.

Það þarf kannski að narta eitthvað í 4.000 kallinn sem eftir stendur af bankakvótaláninu upp í kostnað og eitthvað má svo láta af hendi rakna til þeirra sem standa vaktina í stjórnarráðinu og ekki er nú verra að eiga hönk upp í bakið á einum eða tveimur fjölmiðlum ef að kerfinu skildi nú verða sótt.   Svo bjóðast alls konar fjárfestingarkostir í hótelum og skrifstofuglerturnum að ógleymdum möguleikum á plássi fyrir fjármagn í þurrk á peningaþvottasnúrum krosstengdra E.H.F félaga á Tortola.  

,,Fjandakornið”  getur þetta verið?

Sumir eru jafnvel svo forhertir í fordæmingu sinni að benda á að þarna sé einmitt komin í ljós uppskriftin að hátterni sumra útrásarvíkinganna sem t.d. seldu sjálfum sér fram og aftur milli flækju-félaga sinna eitt stykki bráðónýtt flugfélag sem hækkaði í verði við hverja vendingu þó á sama tíma hrakaði rekstrinum.  Að lokum hentu þeir flugfélaginu og sátu uppi með með milljarða gróða af braskinu. Landkrabbinn spyr enn og aftur.  Er þetta hægt Matthías?

Ummæli ()